RSS

slaap kindje, slaap en hopelijk worden de juiste mensen eens wakker…

04 Sep

Vooreerst wens ik met deze blogpost niemand met de vinger te wijzen, niemand te beoordelen op zijn of haar mening. Ik wens mij op deze post gewoon te uiten en MIJN eigen gevoel te verwoorden. Niet meer… niet minder.

Dat er al een tijdje iets dient te gebeuren op het vlak van de vluchtelingen, dat is een feit die niemand mag ontkennen.

Zelf zijn wij deze zomer op reis geweest naar Montenegro, we zijn doorgereisd naar Bosnië, Sarajevo.. Daar hebben we rondgelopen, en ons de vraag gesteld, na 20 jaar, waarom men toen de oorlog in Sarajevo zo lang heeft kunnen laten aanslepen? Waarom men niet vlugger in actie gekomen is?

We zijn naar de tentoonstelling van Srebrenica geweest. Een fototentoonstelling waar je met de neus op de feiten gedrukt werd. Een plaats waar ik stil werd, mijn kinderen zwaar onder de indruk. Nu ja, zou menig lezer opmerken, dat is 20 jaar geleden, er gebeuren nu ook erge dingen, en er zijn tussenin ook andere erge dingen gebeurd. Ja das waar, maar eenmaal je er zelf dicht bij staat, raakt het je nog meer.

Na Sarajevo trokken we door naar  Boedapest.
Ik heb de vluchtelingen gezien aan het station. Ik heb ouders zien lopen, met hun 5 jarige zoontje aan de hand, hun baby van 4 maanden in de armen. In de verschroeiende hitte van de stad. Met enkel een knuffel in de hand, en een flesje water in de andere hand. Ze hadden geen rugzak mee, geen tent, geen volledige koffer met hun eigendommen.
De echtgenoot en ikzelf hadden toen in juli al de opmerking gemaakt dat er toch iets aan gedaan zal moeten worden. Dit waren geen menslievende toestanden die we daar gezien hadden. Tijdens onze doortocht in Hongarije hadden we gesproken met enkele “locals” en die vertelden ons dat er enorm veel haat van de Hongaarse inwoners waren ten opzichte van de vluchtelingen. Dat er zelfs al iemand die “een ander kleurtje of uiterlijk” had aangevallen was door locals omdat hij een vluchteling was. De zoon van de huiseigenaar was journalist voor een plaatselijke website. Hij en zijn zus waren net naar een tijdelijk vluchtelingenkamp geweest om verslag uit te brengen over de situatie. Ze vertelden ons dat er misschien toen ( begin augustus 2015) enkele 100 vluchtelingen waren in de buurt van Pécs, maar dat de politiemacht het drievoud was van de aantal aanwezige vluchtelingen.
Voor ons was het dat moment iets waar we even over praten want je bent er aanwezig, en ziet dat je eigenlijk niet meer zo ver bent van alle miserie.

Eénmaal 1800 km verder, terug in je eigen hometown. Terug in je eigen ritme, moet je ook durven toegeven dat je het nieuws wel hoort, even kort bespreken tijdens één of andere maaltijd. Ja het is erg, en ja ze moeten er iets aan doen. Vlug verderdoen en zorgen dat alles gedaan raakt wat je zelf op je 2do lijst staan hebt.

Gisteren was er een kantelpunt hoop ik.

Een kind op een strand, aangespoeld na een helse dood, een beeld die op je netvlies gebrand staat.

Ieder mens die een hart heeft wordt niet losgelaten door dit beeld. Iedereen stond erbij en keek ernaar…

Enkelen onder ons voelden zich sterk achter hun beeldbuis en klavier om hier hun mening over te uiten. De één al wat positiever dan de andere.

Er is me één zinnetje bijgebleven en dat blijft nazinderen.. Een waarheid die klinkt tot in het diepste van je trommelvlies.

“you have to understand that no one puts their children in a boat, unless the water is safer than the land”

Eerlijk gezegd.. Niemand zal zijn huis achterlaten omdat het ergens anders beter is. Iemand met kinderen gaat vluchten omdat ze bang zijn. Bang voor wat er in hun land aan het gebeuren is.
En willen we niet allemaal het beste voor onze kinderen? Willen we niet allemaal dat ze zich goed in hun vel voelen? Kunnen lachen en zwansen?

Ik was deze ochtend terug met de gedachten aan het verdwalen en ik stel me de vraag of ik zelf wel goed bezig ben?

Neink, kzijn niet goe bezig… 

En waarom niet?

  • ik maak me druk in het feit dat onze oudsten deze ochtend de keukenlade heeft getoucheerd waardoor onze nieuwe keuken van 3 maand oud schade opgelopen heeft. Is dat even erg als iemand die zijn huis moet achterlaten omdat enkele heethoofden een strijd aangaan?  Nee, dus grow up mevrouwtje van bijna 31 en doe verder met een minder goed sluitende lade
  • het zoontje heeft verjaardag vandaag en ik sta me de avond voordien nog in het zweet te werken om vlaggetjes en dergelijke op te hangen. Meneertje de jarige staat deze ochtend op, is lichtgeraakt omdat ik hem aanmaan tot verder doen. Zegt dat hij zijn verjaardag niet wil vieren… Waarop ik misschien te hard gereageerd heb naar mijn jarige toe en gezegd heb, terwijl ik het beeld toonde van het kleine manneke op het strand:
    “Wel mijn beste vriend de jarigen, er zijn kindjes die hem helemaal niet meer moeten vieren, omdat ze de overtocht niet gehaald hebben…” 


Ben ik goed bezig? ‘ k denk het niet.. Ik had het misschien wat zachter mogen aanpakken. Maar helaas beste lezers, het is een keiharde wereld, met harde mensen en harde gevoelens. Ik las ooit eens, wat je niet doodt maakt je harder… Misschien waren we misschien allemaal beter een beetje minder gedood, zodat we weer wat zachter worden…

Hopelijk worden we allemaal gauw wakker…………

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 4, 2015 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: