RSS

mijn eigen versie van Zen + aanvulling van mijn bucketlist

05 Apr

gegroet beste lezer

Wat erg, ik heb weer de grootste regels van het bloggen aan mijn laars gelapt. Regel zoveel, laat nooit lange tijd tussen de posts. Oepsie, I did it again…
Nuja ik ga mezelf niet blijven herhalen. Als ik niets nuttigs te zeggen heb, dan zwijg ik gewoon.. Jaja beste mensen, de mensen die me persoonlijk kennen zie ik nu wel eens lustig de wenkbrauwen naar boven trekken. Ik kan het wel hoor zwijgen. Alleen is het soms heel moeilijk om met de stiltes om te kunnen.

Is er veel gebeurd in de wereld volgens Sofie? Niets interessant vermoed ik. Alleen veel besluiten gemaakt na een interne evaluatie met mezelf ( **was het niet met mezelf was het ook niet intern njeh kalf* zegt ze tegen zichzelf **Doh**) 

Ieder jaar op het eind van het jaar besef ik dat ik eigenlijk niet erg goed bezig ben…

Te druk, teveel dingen te doen, de lat te hoog… Ik ben nu toch ondertussen al enkele jaren op tram 3 gestapt en had ergens wel eens gehoopt dat ik wat rustiger ging worden.
Begin van 2017 was voor mij het ideaal moment om eens in het reine te komen met mezelf. Ik was goed bezig hoor… Ik had me voorgenomen om elke dag 30 minuten iets op te ruimen waar je anders zo goed kan over kijken. Het jammere aan de zaak is, als ik na 30 minuten ergens anders kom, hebben mijn kleine bloedverwanten al weer ergens hun stempel op gedrukt. Lees: speelgoed in de zetel, kleurboeken op de salontafel, auto’s onder de eettafel…Mama Zen heeft 1 regel waar je beter niet over trapt, al is het zelfs met je kleinste teennageltje. GELIEVE GEEN SPEELGOED IN DE ZITHOEK TE LATEN DWALEN. Ik heb een ruimte voorzien in ons huis waar ze werkelijk alles mogen, zolang ik het niet kan zien.. ( kleuterredenering ik weet het , maar het houdt me gelukkig) Tot ik op een dag eens over de kast krijg en een crisis krijg.

Ik hoor het mijn moeder zo duidelijk zeggen toen ik zelf kind was. “Er zouden eens mensen op het onverwachte moeten toekomen en wel niet van ons denken” en ja, wie is er ook in dit patroon gevallen. Je leest het, MOI.En eigenlijk, wie kan het wat schelen wat ze denken. Mijn huis, en ook dat van mijn wederhelft, wordt gebruikt om in te wonen, te leven, te lachen, zot te doen en vooral ook, eens volleggen. Nu ik kom weer niet aan mijn punt.. Dat heb je wel eens met mij, vandaar het handig is om mijn gedachten te lezen. Hardop moeten aanhoren is nog lastiger, want deze dame springt weleens van de hak op de tak.

Ik vraag me soms af hoe sommige mensen hun leven kunnen regelen en alles zo perfect kunnen uitvoeren alsof het niets is. in vergelijking met hen ben ik dat visje die probeert naar de oorsprong te zwemmen om te paren, maar iedere keer door de tegenstroom achteruit zwem.
Ligt het dan aan mij? Zwem ik niet hard genoeg? Of zijn de andere vissen gewoon veel betere zwemmers dan mij?

Ik ben de laatste tijd nogal vaak in gedachten verdwaald, waardoor ik nogal seniel overkom.
Het zal waarschijnlijk wel aan mij liggen, maar er gebeurt heel veel waardoor ik gigantisch aan mezelf begin te twijfelen.
Dit weekend werd maar weer eens bevestigd dat ik er niet altijd met mijn gedachten bij ben. Wij mochten naar de babyborrel van onze buren. Ordelijk zoals ik ben ( lees niet) vond ik wel het geboortekaartje terug maar niet het uitnodigingskaartje met de gegevens van de borrel. Ik wist wel dat we tussen 11 en 14 u verwacht werden, maar stuurde mijn gezin dus naar de verkeerde plaats. Lang leve de sociale media, zodat ik toch de buurvrouw nog kon bereiken, bleek dat we in het verkeerde dorp stonden. Ik vond het al zo vreemd dat in het verkeerde dorp blauwe ballonnen uithingen in plaats van roze voor een meisje. Nu ja, eind goed al goed,.. Wij hebben toch nog kunnen borrelen en gelukkig op de juiste locatie. Stel je voor dat we gewoon party crashen in de verkeerde babyborrel. Ik vraag me eigenlijk af of iemand zou doorhebben of wij daar werkelijk niet hoorden. Misschien iets om op mijn bucketlist te schrijven : crash eens op een party 🙂 . Want eerlijk, ik heb me dat al afgevraagd, volgens mij zou niemand weten als je op een bruiloft komt, en je gaat naar de receptie in je beste tenue, vermijdt de bruid en bruidegom bij het binnenkomen en gaat daarna aan zo’n partytafel staan. Volgens mij weet niemand dat je daar niet hoort. Tenslotte weten ze niet wie je bent, je kan een collega zijn, een buurvrouw, een verre nicht.. Toch eens proberen, volgens mij zou ik niet de eerste zijn die dit doet…. Ik zeg nu wel met mijn grote mond dat ik dit zou doen, maar eerlijk? Ik zou de enige zijn op de receptie met een knalrode kop  ( want ik word rood als ik lieg) Okselvijvers ( want ik zweet als ik lieg) en ik vrees, als ik zo rood word, okselvijvers heb en drink om mijn zenuwen te bedaren, dat ik rap mijn incognito zou kwijt zijn,
Ik vermoed dat ik dan wel zou opvallen. Mocht ik dan toch niet opvallen, dan zou ik zeker nog 1 iets doen…. Een nieuw puntje voor mijn bucketlist.. Ik zou toch eens moonshotten in de fotobooth , after all, ze weten toch niet wie ik ben, en die bips van mij is nog niet aan het publieke licht gekomen.
Dus lieve schat, als je je ooit nog eens afvraagt waar ik met mijn gedachten zit, bovenstaande is er één voorbeeld van…

Dare to live, live to dare…

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on April 5, 2017 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: