RSS

die draai in je maag

05 May

Ik wou het even hebben over de spreekwoordelijke draai in je maag…

Ik was vorige week op weekend in de Eifel. Wat kun je doen in de Eifel hoor ik menig onder jullie denken.

WEL:
Wandelen en tot rust komen. Het gebied waar deze dame zich bevond had geen WiFi, jawel toch wel, maar dan moet je weer registreren, inloggen, leuk vinden en dat is voor mij allemaal teveel werk. Luie doos, ik weet het…

Zo’n WiFi vrije periodes in mijn leven kan ik best wel smaken.
Diep vanbinnen ben ik me er bewust van dat ik best wel verslaafd ben aan sociale media. Ik check toch elke dag wel even mijn Facebook. Ik heb recentelijk Instagram ontdekt. Jaja onder welke steen heb ik zoveel jaar gelegen dat ik het nu pas ontdekt heb?? Ik wist wel dat het er was, maar wederom, te lui om te registreren enzo.

Nu goed, ik wijk af.. Ik wou het even hebben over het onderwerp , den draai in je maag… Dit weekend was ik dus op zwier in de Eifel en wat doet deze dame en haar gezin daar dan? Jip, wandelen.. Onze vrienden waren mee en zo’n wandeling is echt het ideale moment om te praten.
Over dingen waar je tijdens andere ontmoetingen nooit tijd vindt om over te praten, want we zijn allemaal druk druk druk…
Nu goed, we kwamen op het onderwerp waarvan ik nooit bij stil gestaan heb dat andere mensen ook dat gevoel ervaren.
Sinds ik gezegend ben met het feit van mama te zijn, en levende wezentjes heb waar ik verantwoordelijk voor ben, worstel ik vaak met het feit dat er plots een grote paniekvlaag over mij heen komt, waardoor ik het helemaal kwijt ben…

Een voorbeeld, onze kleinste rakker van bijna 8 mocht enkele maandjes geleden eens in onze wijk gaan spelen met vriendjes op het plein.
Voor mij persoonlijk is dat loslaten, daar ik eigenlijk geen voorstander ben van straatspelen. Mijn moeder heeft me vroeger dikwijls ingeprent dat ik geen straatleur of dweil mag zijn. Wat dat ook moge betekenen.
Het zit er dus bij mij diep in geworteld dat op straat spelen gevaarlijk kan zijn.
In onze wijk is dat helemaal niet het geval, er is een leuk pleintje wat verderop, een doodlopende straat dus op gebied van verkeer heel safe.
Er zijn duidelijke afspraken waardoor ze weten tot waar ze mogen komen. Toch blijft het voor mij een uitdaging om los te laten. Nu, die kleine van ons, mocht van papa gaan spelen met een vriendje met z’n fiets. Wij vertrouwen hem, maar wat bleek, hij had zich niet aan de afspraak gehouden en was niet meer te vinden…
Dat moment krijg ik dan, een gigantische draai in mijn maag, schiet ik volledig in paniek en staat alles precies stil rond mij. De adem wordt me dan uit mijn lichaam gezogen. Alsof je uit je eigen lichaam treedt en alles van buitenaf meemaakt, als toeschouwer.

Even terug naar de wandeling waar mijn vriendin mij net hetzelfde vertelt dat ze , sinds ze mama is, toch af en toe eens die draai in haar maag krijgt. De angst dat er iets kan gebeuren met je dierbaren.
Vroeger, en ik spreek over de tienerjaren, stond ik er helemaal niet bij stil dat er iets kan gebeuren waardoor je dien draai voelt.

Het is toch een grote verantwoordelijkheid om te zorgen dat er je kinderen niets kan overkomen. Langs de ene kant wil je ze beschermen tot het oneindige en langs de andere kant moet je ook leren loslaten. Het is toch knap lastig….
Ik vergeet nooit de woorden van mijn zus toen ik vertelde dat ik zwanger was. “Je zorgeloze leven is voorbij, vanaf nu zal je je altijd zorgen maken” Als je zwanger bent, ben je bang dat er iets tijdens de zwangerschap gaat gebeuren. Als je moet bevallen, ben je bang dat er iets tijdens de bevalling gebeurd. Als ze baby zijn, ben je bang dat ze op een dag niet meer ademen. Als ze kind zijn,…. maar vooral, als ze tiener zijn, hoop je dat ze op het goede pad blijven. Als ze uitgaan, wakker liggen en hopen dat ze terug thuis komen. Dat laatste kon ik als tiener niet goed begrijpen, maar nu ik eenmaal zelf mama ben en nog wel even tijd heb eer die van mij uitgaan, kan ik heel goed begrijpen waarom mijn moeder niet veel sliep terwijl wij de nachtraven uithingen.

Bij deze , sorry mama voor de slapeloze nachten! Ik ben gelukkig altijd veilig thuisgekomen…
Helaas zijn er ieder weekend iemands kinderen die niet meer thuiskomen en waar ik iedere keer door gegrepen ben. Even stilstaan bij het verdriet van deze mensen kan geen kwaad…

Dus den draai in de maag… het hoort erbij, the way of life… en ik spreek voor mezelf, maar het leven kan soms toch een echt bitch zijn!

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 5, 2017 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: